Mr. Magorium's Wonder Emporium
posted on 20 Jan 2008 23:10 by doxdoxchan in movieMr. Magorium's Wonder Emporium
เมื่อเราโตเป็นผู้ใหญ่ ความเชื่อมั่นในตัวเองจะหมดไปรึไม่?
ชื่อภาษาไทย อะไรของเล่นนี่แหละ
เรื่องของเรื่องก็คือ
แฟนตาซีสัดๆ ว่า
เจ้าของที่ชื่อ มาโกเรี่ยม อายุ 243 ปีแระ (อันนี้เอาจากคนอื่นบอกมา)
ดูแลร้านของเล่นอยู่ แล้วก็วันนึง
เหมือนอารมณ์ว่าเค้าต้องจากไปแล้ว
ก็เลยจะยกร้านให้นาตาลี(ที่น่ารัก)ร้านของเล่นก็เหมือนโกรธแล้วก็วุ่นวายๆ
แต่ก็มีนักบัญชี กับ เอริค(เด็ก)
มาช่วยร้านของเล่นนี้ให้สุขสงบอีกครั้ง
เนื้อเรื่องดูเรียบง่าย เหมาะกับทุกวัย
แต่ถ้ามองลึกเข้าไป บทพูดมาแฝงอะไรหลายๆอย่าง
ให้ผู้ใหญ่(อย่างเรา) ได้สะอึกทั้งๆที่ไม่รู้ตัวเหมือนกัน
คือก่อนดู ต้องตัดทุกอย่างที่เกี่ยวกับโลกภายนอกออกให้หมด
เข้าสู่แฟนตาซีแบบ ต้องยอมรับในแฟนตาซี
ห้ามมีคำถาม
มาโกเรี่ยม ชายมหัศจรรย์ ที่เป็นเจ้าของร้านของเล่น มีเวทมนตร์
ได้ให้ นาตาลี(ขอเรียกชื่อนี้) เป็นผจก.ร้านของเล่น
ซึ่งการที่จะเป็นได้ ไม่ใช่ว่าจ้างมาเฉยๆ
มันอยู่ที่ว่า ใครจะสามารถมองเห็นความมหัศจรรย์ของสิ่งที่อยู่ในร้านได้รึเปล่า
เพราะมัน ไม่ใช่ "แค่" ของเล่น
เมื่ออายุมากขึ้น ต้องการที่จะยกมรดกให้นาตาลีก็เลยจะทำบัญชี
จ้างนักบัญชีมา ชื่อคุณสมีห์ 5 5 5
นักบัญชีที่ทุกอย่างเป็นการกรอกแบบฟอร์มอารมณ์ออฟฟิชหมด
ตอนแรกก็เห็นว่า เป็น "แค่" ร้านของเล่น
แต่เมื่อทุกอย่างเปลี่ยนไป
กลายเป็นเค้าเองที่สอนให้คนที่สอนเค้ารู้จักคำว่ามากกว่า "แค่"
(รูปเท่มาก!! 555 )
เอริค เด็ก 9 ขวบ ชอบสะสมหมวก
มาร้านของเล่นทุกวัน ชอบมาก
แต่ใช้ชีวิตอยู่กับของเล่นจนประดิษฐ์ได้เก่งสาด
แต่กลับไม่มีเพื่อนซักคน
เรื่องที่กูอยากจะให้มองลึกเข้าไปในหนังเรื่องนี้คือ
ความคิด ของผู้ใหญ่และเด็ก
ฉากแรกที่เปิดมาเหมือนบรรยายนาตาลีว่า
เค้าคือคนที่เล่นเปียโนเก่ง เล่นเพลงนู่นเพลงนี้ได้
แต่เมื่ออายุมากขึ้น
มันกลับไม่พัฒนาอะไรมากกว่าเดิมเลย
นาตาลีหมดความมั่นใจในตัวเองไปทีละนิด
จนไม่มีความเชื่อมั่นอะไรเหลือซักอย่าง
เมื่อนาตาลีมาที่หน้าร้าน เจออิเด็กกำลังจะเก็บหมวก
รุ้ทั้งรู้ว่ามันสูง แต่เด็กก็พยายามที่จะเก็บแต่นาตาลีไม่คิดจะเก็บ
เพราะรู้ว่ามันหยิบไม่ได้อยู่แล้ว
(สุดท้ายเด็กก็เก็บได้)
เหมือนมันสื่อให้เรารู้สึกว่า
เมื่อคุณโตขึ้น อะไรที่คุณเคยคิดไว้ในตอนเด็ก มันจะค่อยๆหายไปหมด
อาจจะมีสภาพสังคม หรือ ความยึดติดกับโลกแห่งความจริงเกินไป
ทำให้ จินตนาการเราค่อยๆหายไป
สุดท้ายก็มาเป็นพนักงานออฟฟิชเหมือนกับคุณสมีห์
อีกฉากนึกที่กูชอบคือ
นาตาลีต้องการที่จะให้มาโกเรี่ยมมีความสุขกับการใช้ชีวิตอยู่บนโลกนี้
ก็เลยพาไปทำเรื่องๆต่างที่ออกไปทางปญอ (แต่ขำดี 55 5)
เหมือนว่า เรายังสามารถหาความสุขจากบนโลกนี้ได้
37 วิ ยังมีค่ามากเลย
เรื่องนี้เป็นเรื่องหนังที่ทุกคนดูได้แบบธรรมดา
แต่มันแฝงอะไรมากกว่าการเป็น"แค่" ร้านของเล่น
เป็นเรื่องของความแตกต่างของวัย
แต่สุดท้ายแล้ว มันจะไม่มีช่องว่างเลย
ถ้าต่างฝ่ายต่างช่วยกันถมเอง
เหมือนคุณสมีห์และเอริค
(น่ารักจริงๆ )
แต่ ตอนจบ
เรื่องแบบนี้มันคงยากที่จะจบยังไง
แต่ถ้ายืดไปซัก 5 นาที ให้อารมณ์วอลท์ ดิสนีย์ กว่านี้
มันคงจะมีความสุขขึ้น
หรือไม่ก็บรรยายต่อไปว่า ตัวละครต่อไปจะเป็นยังไง
ไม่ใช่ตัดจบในร้านของเล่นซะงั้น
ตึง !
แล้วก็ โน้ตตัวที่หายไปของเพลง ที่นาตาลีคิดเท่าไหร่ก็ไม่ออก
มันจะน่ามีออกมา
เมื่อหนังจบ มันจะได้รู้สึก happy ending มากกว่านี้
แต่กูก็รู้สึกได้ถึงความเป็นแฟนตาซี ความเป็นเด็ก
และความอบอุ่นนะ
official website ทำเหมือนโปสเตอร์หนังเลย สีแปร๋น!
เวบมีสอนพับเครื่องบินด้วย น่ารักจัง
/ส่วนตัว กูชอบคุณสมีห์มากๆ เพราะเค้าเหมือนพ่อกูตอนหนุ่มๆมาก
อะอะ 55 5