doxdoxchan's movie preview

 

เมื่อวันศุกร์มีโอกาสได้ไปโรงหน้า house ที่ RCA อีกแล้ว
(หลังจากดู รักแห่งสยาม ฉบับ DC มาแล้ว แต่ขอพรีวิวเรื่องนี้ก่อนนะ) 

Lust,caution

 

หนังของอังลี อ้างอิงประวัติศาสตร์
เนื้อเรื่องโดยรวมถือว่าดีมากๆ
มีมิติของตัวละครได้ดีจริงๆ มันกระตุ้นอารมณ์เวลาเข้าไปดูสุดๆ
(ไม่ใช่อารมณ์นั้นนะเว้ย!)

จำชื่อตัวละครไม่ได้
อ้างอิงเขามา

หวังเจียจือ หญิงสาวสุดแสนเรียบร้อย ที่พลุนพลันได้เล่นละคร
ที่แสดงถึงความรักชาติ แล้วก็ตีบทแตกซะงั้น
ทำให้การแสดงของเธอเป็นที่ต้องตาของคนที่เธอแอบชอบอยู่นั้นเอง

กว่างยี่หมิง คนที่เธอแอบชอบ บางครั้งก็มองไม่เห็นเธอเลย
อุดมการณ์มาก่อนความรัก
ยอมสูญเสียทุกอย่าง อย่างคนรัก เพื่ออุดมการณ์ความรักชาติ
อาจจะไม่ใช่ความรักชาติอย่างเดียว ความต้องการแก้แค้นทำให้บดบังทุกอย่างก็ได้

ด้วยความคึกคะนองของกลุ่มนักแสดงที่ตีบทแตกให้คนดูยอมรับ
เริ่มคึกคะนองขึ้นเรื่อยๆ ที่จะเล่นละครนอกจอ
โดย ใช้ชีวิตคนจริงๆมาเดิมพัน

แผนการคือ หวังเจียจือ ปลอมเป็นคุณนาย เพื่อหาทางเข้าใกล้คนตระกูลอี้
ที่ถูกหาว่าทรยศชาติทำงานให้กับญี่ปุ่น
การเข้าในตระกูลนี้ เข้าไปทางคุณนายตระกูลอี้
และเพื่อเข้าใกล้มิสเตอร์อี้ เพื่อวางแผนลอบสังหาร ก็พร้อมที่จะเสียตัว

กลับกลายเป็นว่า การซ้อมของหวังเจียจือ ที่ยอมเสียตัวให้เพื่อนแบบไม่เต็มใจ
สูญเปล่า ตระกูลอี้ย้ายไปเซี้ยงไฮ้
กลุ่มนักแสดงก็ถูกยุบไป หายไปคนละทิศคนละทาง

 

 

 

 

 

 

 

 

สามปีต่อมา การกลับมาพบกันของ หวังเจียจือ  และมิสเตอร์อี้
ก็ได้จุดไฟลุกอีกครั้ง คราวนี้คืบหน้ามากกว่าเดิม
และการทำงานของขบวนการกู้ชาติก็มีกลุ่มใหญ่ที่รองรับอยู่

สุดท้ายแล้ว หวังเจียจือ  ตัดสินใจเลือกเดินทางตามใจตัวเอง
มากกว่าที่จะรักความซื่อสัตย์

กูมีเรื่องที่อยากวิเคราะห์ขอแยกประเด็น

1. ความคึกคะนองของนักศึกษา
ในกลุ่มนักแสดง 5-6 คนนั้น อาจจะไม่มีใครรักชาติ
พร้อมที่ยอมสละเพื่อชาติได้ถึงขนาดนั้น
แต่ด้วยความเป็นวัยรุ่น พร้อมกันเฮโลพร้อมกันแสดงเพื่อกู้ชาติ
โดยที่ไม่คิดเลยว่า อะไรจะตามมา ผลที่เกิดเป็นอย่างไร
และใครสูญเสียมากที่สุด

ที่แรกเดิมทีก็เหมือนแผนการที่คึกคะนองจะไปได้ดี
แต่กลับกลายเป็นว่าเรื่องมันบานปลายไปใหญ่
เพื่อนต้องเสียตัว เพื่อการกู้ชาติ
ที่ไม่มีจุดหมายปลายทางที่แน่นอน
ไม่มีอะไรรองรับ ไม่มีความแน่นอนว่าจะฆ่ามิสเตอร์อี้ได้หรือไม่

ความสูญเสียที่ตามมาคือ การฆ่าคน
ฉากที่ทุกคนเหมือนได้ใจกับการฆ่ามาก
เมื่อมีผู้นำ ย่อมมีผู้ตาม
ผู้นำกล้าที่จะตัดสินเอามีดเสียบลงไป
ทุกคนก็ยังคงเฮโลทำตามผู้นำ
แม้ในใจจะมีความกลัว แต่กูคิดว่าช่วงเวลาตอนนั้น
ความกลัวมันได้หายไปหมด
เหลือแต่ความสติแตก ไม่คิดหน้าคิดหลัง
อยากทำอะไรก็ทำ ปล่อยใจสุดๆ

เมื่อวัยรุ่นกลุ่มนี้ใช้ความคึกคะนองเป็นเกณฑ์หลัก
คิดว่าจะกู้ชาติได้โดยไม่คิดถึงผล
สุดท้ายก็คือต่างคนต่างแยกย้ายไปคนละทิศละทาง
(ดีไม่โดนจับ ข้อหาฆ่าคน)

 

 

 

 

 

 

 

 

 
2. การทำงานกับองค์กรใหญ่ขึ้น

เมื่อ 3 ปีต่อมา หัวหน้ากลุ่มนักแสดงนี้
ได้เข้าร่วมกับกลุ่มที่เป็นองค์กรที่ใหญ่ขึ้น
มีจุดมุ่งหมาย แรงสนับสนุน และความน่าเชื่อถือมากขึ้น
มันอาจจะต่างไปจากเดิมตรงที่ว่า
เราดูจริงจังขึ้น โตเป็นผู้ใหญ่ขึ้น
แต่ในความที่น่าเชื่อมั่น เป็นผู้ใหญ่
มันกลายเป็นว่า ความรอบคอบ ความระมัดระวังเกินไปเป็นสิ่งผิด

กูมองว่า เมื่อ หวังเจียจือ  ต้องมีอะไรกับมิสเตอร์อี้
หวังเจียจือ คิดทุกครั้งที่ว่าเมื่อไหร่คนในขบวนการจะเข้ามาฆ่ามิสเตอร์อี้
แต่ก็ไม่มีซักครั้ง
มันเพราะอะไร?

เพราะความที่องค์กรรอบคอบเกินไป
ทำอะไรหุนหันไม่ได้ ต้องคิดหน้าคิดหลัง
โดยไม่มองถึงคนที่ถูกกระทำอย่าง หวังเจียจือ 
ว่าเค้าจะเจอยังไง โดนอะไรบ้าง
ด้วยความเป็นเพศชายที่คิดว่าตนเองแข็งแกร่งกว่า
มองศักดิ์ศรีของผู้หญิงเป็นแค่เพื่อให้อีกฝ่ายตายใจ
เพื่อรอเวลาที่จะฆ่า แล้วก็ไม่ฆ่าซักทีหน่ะหรอ?

3. ฉากติดเรท R/NC-13 **

ในฉากเซ็กส์ ครั้งแรกหวังเจียจือ กับ มิสเตอร์อี้
มีคนบอกมาว่า ครั้งแรกคือมิสเตอร์อี้อยู่ข้างบน
แล้วมัดข้อมือหวังเจียจือ  ให้หันหลัง
มันอาจจะแสดงผิวเผินว่าเป็นความซาดิสม์ของมิสเตอร์อี้
แต่ถ้ามองไปอีกด้าน มันคือความไม่ไว้ใจหวังเจียจือ 

โดยฉากนี้ ทุกท่า มิสเตอร์อี้จะเป็นคนควบคุมหวังเจียจือ
ที่หวังเจียจือ จะหันเข้ากำแพงหรือไม่ก็นอนคว่ำกับเตียง
กูมองว่ามันเป็นการไม่ให้เกียรติผู้หญิงแล้ว
แต่ก็ยังไม่อะไร แอบรับไม่ได้นิดนึง

ต่อมา เมื่อมีความไว้ใจกันมากขึ้น
มิสเตอร์อี้ให้หวังเจียจือ  อยู่ข้างบน
และการปิดหมอน ที่แสดงถึงความโคตรไว้ใจสุดๆ
มันกลายเป็นว่าจริงๆแล้วมิสเตอร์อี้อาจจะไม่ใช่คนซาดิสม์
แต่สังคมรอบข้างทำให้เค้าหวาดระแวงกลัวไปทุกอย่าง
ตามที่เคยบอกว่า ผู้หญิงสองคนก่อนของเขา เป็นแบบไหน

สังคมทำให้มิสเตอร์อี้เปลี่ยนไป แต่หวังเจียจือ  ก็ทำให้มิสเตอร์อี้เปลี่ยนไป
ความไม่ไว้ใจ ค่อยๆหายไปเปลี่ยนเป็นความรัก ความเชื่อใจ
จนซื้อแหวนเพชรให้ และน้ำตาที่ไหลในฉากสุดท้าย
ความรัก เปลี่ยนหัวใจคนได้จริงๆ
(ว่าแต่ แล้วเมียเค้าที่นั่งเล่นไพ่ทุกวันหล่ะ?)

 

4. ความซื่อสัตย์หรือความรัก

ตลอดชีวิตที่ผ่านมาของหวังเจียจือ  ไม่เคยมีวันไหนที่ไม่ซื่อสัตย์
การกระทำเพื่อขบวนการทุกครั้ง สังเกตทุกฝีก้าว
แต่ขบวนการเป็นคนทรยศเขาโดยไม่ทำตามข้อตกลงของเขา
หรือว่าจิตใจที่หลงรักมิสเตอร์อี้เข้าซะแล้ว?

อาจจะเพราะว่า หวังเจียจือ  ไม่เคยเป็นที่ต้องการของเพศชายมาตั้งแต่ต้น
ตั้งแต่พ่อที่เอาน้องไปอังกฤษตนเองต้องอยู่เมืองจีน
เพื่อนชายที่ไม่เคยมองเห็นเธอเลย เห็นแค่เธอแสดงละครเก่งและเพื่อใช้เป็นเครื่องมือ
ในอุดมการณ์ของเขา

แต่มิสเตอร์อี้ไม่ใช่ เธอมองเห็นคุณค่าของหวังเจียจือ
เต็มใจ ไว้ใจ ให้แหวน
นี้อาจเป็นความรักที่หวังเจียจือ  ไม่เคยได้สัมผัสก็ได้
เธออาจจะหลงรักเค้าเพราะแบบนั้น

5. อุดมการณ์ที่สูญเสียศักดิ์ศรีความเป็นคน

มันอาจไม่ใช่เรื่องใหญ่โต
แต่กูคิดว่า ศักดิ์ศรี พรหมจรรย์ มันสำคัญกว่า
อุดมการณ์ของใครซักคน
อาจจะเป็นคนที่รักเรา มันไม่ได้แปลว่าเค้าจะรักเราตอบ
มันคือการเสี่ยง ที่อาจจะฟรี แต่ทำไมถึงยอม
หวังเจียจือ  ไม่ได้ทำทุกอย่างไปเพื่อความรักชาติ
แต่ที่ทำก็ทำไปเพื่อ วังลีฮอม แต่ทำไม
มันถึงถลำลึกไปถึงขนาดนั้น
อาจจะเป็นเพราะ เมื่อถึงจุดๆนึง
ไหนๆก็เสียไปทุกอย่างแล้ว
เสียต่อไปก็คงไม่เป็นไร

กูคิดแบบนั้น แต่ถ้าเป็นกูกูคงไม่คิดแบบนั้น

 

เรื่องนี้ได้หลายแง่มุมจริง
ทั้งความเป็นคน มิติของคนที่มีอารมณ์ ความซับซ้อนในจิตใจเยอะแยะ
ที่อีกฝ่ายอ่านเราไม่ออก  ความรู้สึก

การดำเนินเรื่องที่ช้า และเข้าถึงอารมณ์ของคนดู
ทำให้กูรู้สึกจริงๆว่า เค้าเป็นคนบทนั้นจริงๆ
ขอชมนักแสดง ทั้ง หวังเจียจือ  และ มิสเตอร์อี้
(ฉากนั้นก็เล่นอะ เจ๋งจริงๆ)

 

ใครที่ยังไม่ได้ดู
ขอแนะนำให้ไปดู ที่ house RCA หนังติดเรทแต่ดีฮะ :]