doxdoxchan's movie preview

Tokyo Tower - Mom & Me, and sometimes Dad




หนังญี่ปุ่นกูรู้สึกได้ว่า หลายเรื่องที่ไปดู มันจะมีกลิ่นอายอะไรซักอย่างที่เป็นญี่ปุ่นอยู่
โดยที่คนดูมักจะไม่รู้สึกตัว แต่ สามารถรับรู้ได้ว่ามันคือหนังญี่ปุ่น
หลายเรื่องที่มักจะสะท้อนชีวิตชนบท คนย้ายที่อยู่เข้าสู่กรุงโตเกียว
เพื่อมาทำงาน เพื่ออนาคต การเรียน อะไรก็ตาม
หนังญี่ปุ่นหลายเรื่องมักจะสื่อถึงวัฒนธรรมของชาติตนเองได้อย่างดี ได้อย่างแนบเนียน
ที่ทำให้เราลึกซึ้งกับวัฒนธรรมตามไปด้วย

แต่ที่กูไม่ชอบคือสำเนียงเค้าหว่ะ 55 5 มันดูแปลกๆ แล้วแบบหน้าตาต้องอ้าปากกว้าง

กูดูเรื่องนี้จบ ช่วงหนึ่งชม.หลังจากนั้น
เข้าใจตัวเองว่าทำไมร้องไห้ แต่หลังจากนั้น กุร้องเพื่อ?
คนดูเรื่องนี้ส่วนมาก จะได้ความซึ้งแบบอิ่มเอิบอบอุ่น (อ.อ.อ.อ.) อะไรก็ว่าไป
กูรู้สึกได้นะ ถึงความรักความปรารถนาดีของแม่ที่มีต่อลูก
แต่แบบที่ร้องไห้เพราะ แม่ในเรื่องนี่หน้าเหมือนแม่กูมาก
หยั่งกะกูไปเป็นลูกเฝ้ารพ. พ่อแยกทาง แม่เป็นมะเร็ง ชีวิตรันทดมาก
แถมลูกเรียนอาร์ตอีก ชีวิตกูรึเปล่าเนี่ย? 

 

ลูกชาย

จากเด็กชายที่ครอบครัวแยกทาง เด็กที่ยังไม่ประสีประสา
แม่ต้องไปดูตัวกับผู้ชายคนใหม่ เมื่อจำความได้ก็รู้ว่า อยู่กับแม่แค่ 2 คนมาตั้งแต่ 3 ขวบ
เมื่อขึ้นม.ปลาย ก็ต้องเดินทางเข้าเมืองหลวง จากแม่ที่เป็นคนเลี้ยงดูคนเดียวตั้งแต่เกิดมา
มาอาศัยอยู่ในเมืองหลวงคนเดียว มีพ่อช่วยนิดๆหน่อยๆ แต่ก็ไม่ได้ถึงกับพึ่งได้
จากเด็กชายบ้านนอกสู่เมืองหลวง แสงสีความฟุ้งเฟ้อก็เข้าได้ง่าย
ขนาดเราเป็นเด็กกรุงเทพอยู่มาตั้งนานยังติดกันเลย แล้วว่าอะไรกับตัวลูกชายที่ไม่คิดอยากลอง
ช่วงวัยรุ่นเป็นช่วงที่อยากรู้อยากเห็นไปซะทุกอย่าง
อยากรู้ว่าสูบบุหรี่ กินเหล้า มันจะดีเหมือนที่เค้าติดกันหรอ?
เที่ยวผู้หญิง มีแฟนขอคบ มันจะมีความสุข สนุกบ้างมั๊ย?
ความอยากรู้อยากลองไม่ผิด กูไม่เคยรู้สึกว่าลูกชายผิดที่ผลาญเงินแม่ไปกับการรู้
แต่รู้สึกว่าลูกชายผิดที่เมื่อได้ลองแล้วกับใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยไปกับกิเลสพวกนี้
วันๆทำตัวขี้เกียจ นอนติดหนี้ติดสิน  ผลาญเงินแม่ไปวันๆ เรียนไม่จบ
ขนาดคุยโทรศัพท์กับแม่ยังมีสาวมานอนข้างๆ (ตอนแรกกูใช้คำว่า กก เดี๋ยวมันดูเกินไป)  

เมื่อกลับบ้านนอกอีกครั้งก็ได้พบแม่ และพบว่าสมบัติที่มีค่าชิ้นเดียวของแม่
คือใบปริญญาของตน มันคงจะฮึด เพื่อแม่ หรือ ฮึดเพื่อปัญหามาจุดตูดแล้วก็ตาม
แต่ลูกชายก็ทำหน้าที่ลูกได้ดี (เมื่อคิดได้) แต่เป็นผู้ถูกดูแลมากกว่าเป็นผู้ดูแล

ด้านนักแสดง - ตอนม.ต้นหล่อมาก เลือกคนที่หน้าแบบ ตั้งแต่เด็กจนถึงม.ปลายมาได้เหมือนจริงๆ
แต่ตอนโตเป็นผู้ใหญ่ดูเซอร์อาร์ตติสท์มากค่ะ ดูมันแหวกออกไปจากเด็กที่ดูเรียบร้อย
แต่โอเคดูแล้วไม่แปลกแยกนัก



แม่

หญิงสาวที่ช่วงวัยรุ่นก็ทำตัวเสเพลเหมือนกันแหละ ดูจากสูบบุหรี่ ใจง่ายกับพ่อเที่ยวกลางคืน
แต่เมื่อมีความเป็นผู้ใหญ่ มีภาระมากขึ้น และ ชีวิตสมรสไม่สมหวัง
ภาระทุกอย่างก็ตกอยู่กับเธอ แต่เธอก็โอบอุ้มทุกอย่างเอาไว้ได้
สิ่งที่โอบอุ้มอาจจะออกนอกลู่นอกทางบ้างแต่ก็ไม่ได้ตกออกหมด เธอก็ยังประคองเอาไว้ได้ตลอดรอดฝั่ง

แม่เป็นคาแรคเตอร์ที่ ดีแสนดี ให้ลูกทุกอย่าง ปรารถนาดีต่อลูก
ซึ่งไม่ได้มีมุมที่แบบโกรธใครในใจ ทุกอย่างทำเพื่อลูกอย่างเดียว
กูซึ้งกับบทของคนนี้จริงๆ

ถ้าชีวิตคนเรา ชีวิตคู่ก็แย่ แม่ก็จะตาย แถมลูกชายก็ยังต้องไปเรียนในเมือง
ตัวเองต้องทำงานร้านอาหารเก็บเงินให้ลูกชายไปผลาญแล้วกลับมาบอกว่าเรียนไม่จบ
แม่ทั่วไปอาจจะ โกรธนิดหน่อย แต่คาแรคเตอร์แม่ตัวนี้ กลับส่งเสริมให้ลูกเรียนให้จบให้ได้

กูชอบที่นอกจากจะดราม่าซึ้งแล้ว คาแรคเตอร์แม่ยังมีมุมที่มีความสุขกับสิ่งเล็กๆน้อยๆ
เต้นคัตโตจัง (ไอที่ใส่หน้ากากจมูกโตๆ) หรือ เล่าชีวิตรักตอนวัยรุ่นให้เพื่อนลูกฟัง
ดูเขาเป็นคนแก่ที่มีความสุข และ อดทนทำทุกอย่างเพื่อลูกได้จริงๆ

ด้านนักแสดง - ชนะเลิศกูเลยค่า น้ำตาพรั่งพรูค่า หาคนหน้าเหมือนแม่กุมากค่า
ตามหลักวิชาการคือ ตอนแม่ยังสาวกับแม่ตอนแก่ก็รับไม้ส่งกันได้ดีเหมือนกับว่าเป็นคนๆเดียวกัน
(ทำให้กูนึกถึง atonement อันนั้นก็เจ๋ง) แต่แม่ตอนแก่แอบมีอารมณ์ขันมากกว่านะ 55 5



พ่อ

ตามหลักแล้ว ในสายตาของละครไทย พ่ออาจจะเป็นตัวร้ายที่ทิ้งลูกทิ้งเมียเอาไว้
แต่หนังเรื่องนี้คือ Realistic พ่อก็ยังไม่ได้ไปไหน ยังคงช่วยลูก
เหมือนกับชีวิตจริงที่พ่อจะได้เจอลูกบ้าง ช่วยบ้าง หรือมางานศพแม่
แต่ไม่ได้ถึงกับมาอยู่ด้วยตลอดเวลา (เพราะแยกกันอยู่)

ด้วยความ Realistic แล้ว เรื่องนี้จึงเหมือนกับชีวิตจริงมากกว่าละคร
ที่คาแรคเตอร์ตัวไหนเลวก็เลวไปเลย มันไม่ใช่
แต่คนเรามันมีทั้งข้อดีและข้อเสีย อย่างเช่นตัวพ่อที่ดูเหมือนทิ้งลูกเมีย
ไปตอนแรกแต่ตอนหลังก็ยังกลับมาพบอยู่ไม่ใช่หายออกจากชีวิตไปดื้อๆเลย
ตัวเพื่อนที่เล่นได้เข้าขากับพระเอกและไม่ได้รักขนาดจะเป็นจะตาย แต่มีช่วงบางครั้ง
ก็เหมือนคนปกติทั่วไป ที่ไม่ได้อยู่กับเราตลอดเวลา

น่าเสียดายที่กูไม่เคยดู Always ทั้งภาค 1 และ 2 
แต่เหมือนทั้งสองเรื่องเหมือนกันที่ ชีวิตดำเนินไปท่ามกลาง Tokyo Tower 
แต่เรื่องนี้เหมือน ทั้ง 3 ชีวิตต่างก็มีความฝันกับ Tokyo Tower คนละอย่าง
พ่อที่สมัยวัยรุ่นมีรูปถ่ายบ้าๆบอๆคู่กับ Tokyo Tower 
แม่ที่มีความหวังว่าลูกชายจะพาขึ้นไปชมวิว และ รอคอยเสมอ
ลูกชายที่เห็นจากรูปถ่ายพ่อและอยากพาแม่ขึ้นไป

ทั้ง 3 ก็ไม่ต่างอะไรกับคนญี่ปุ่นทั่วไป ที่ทุกชีวิตผูกพันกับ Tokyo Tower 



จนสุดท้ายแล้ว ถึงแม้ว่าลูกจะเป็นอย่างไรแม่ก็ยังรับได้เสมอ
แค่เพียงลูกมีความพยายาม อดทน และ เต็มที่กับงาน  ก็พอ
ถึงแม้แม่จะรู้ลูกว่าลูกทำงานเกี่ยวกับอะไร แต่ก็คอยที่ส่งเสริมและเป็นกำลังใจให้
เพราะแค่เป็นงานสุจริตมันก็พอแล้ว ไม่ใช่หรอ?

ดูจบแล้วกุรู้สึก อยากหาแม่มาก (แต่หมดไปหลังจากกินข้าว ดูแย่หว่ะ)
ดูจบแล้วทำให้รู้สึกรักครอบครัวอีกเป็นเท่าตัว แม้กูจะไม่ค่อยจะใส่ใจก็เถอะ

ขอบคุณที่สร้างหนังดีดีแบบนี้ ให้ความรู้สึกอิ่มเอิบใจและซาบซึ้งไปพร้อมๆกันได้



/ แม่นี่หน้าเหมือนแม่กูมาก แบบแม่กูตอนแก่ได้เลยค่า สนใจเอาแม่กูไปเล่นเป็นตอนวัยกลางคนรึเปล่า?
/ โรงลิโด้ยุงกัดรึเปล่าฮะ?
/ เรื่องนี้เคยเป็น ซีรีย์ญี่ปุ่นมาก่อนแล้วนี่คือสร้างเป็นหนังใหญ่
/ ใครมี LOST season 2-3 มาให้ดูด้วย ติดจริงๆ
/ คิคิ คิริน คนที่รับบทแม่ในวัยชรา คือ แม่แท้ๆของ ยายาโกะ อุชิดะ คนที่รับบทแม่ในวัยสาว
หน้าตาเหมือนกันกิง!